Het leven en de werken op Jan-deJong.nl

 

 

 

thuis  |  beelden  |  columns  |  recensies  |  essays  |  500 woorden   

 

 

Amuse  |

 

 

'Mooi Keetje'

(bron: CuBra.nl)


 

 

 

Het oor van Ligtvoet  |

4 oktober 2014

 

 

Mijn moeder epileerde trouw haar wenkbrauwen tot en met het laatste haartje, om daarna met een potloodje en veel geduld een paar nieuwe te tekenen. Een zinloze exercitie, ongetwijfeld ingegeven door een toen al sterk verouderd modevoorschrift. Een kind kon zien dat het niet echt was en dat was ook de bedoeling. Het was mijn eerste ervaring met beeldende kunst.

Ook in haar omgang met de waarheid legde zij enige creativiteit aan de dag. Dan zei ze bijvoorbeeld tegen een buurvrouw: ‘We zijn zaterdag naar Standdaarbuiten geweest.’ Ik, zeven jaar oud, viel haar hulpvaardig in de rede: ‘Dat was zondag, mama.’ Zij negeerde die opmerking, maar eenmaal thuis legde ze uit: ‘De mensen hoeven toch niet alles te weten!’

Aangenaam getroffen door de volstrekte zinloosheid van de leugen, leerde ik er de waarde van literaire fictie door kennen. Je kunt dus wel stellen dat ik een gedegen kunstzinnige opvoeding heb genoten. Mijn kijk op de werkelijkheid is er goeddeels door bepaald: niets is wat het lijkt.

De meest prominente kunstenaar van de afgelopen week was Peter Ligtvoet. Met zijn opmerkelijke belangstelling voor staatssecretariële oorschelpen gaf hij een fraai stukje straattheater ten beste. Orentrekken had vroeger een vaste plaats in het onderwijsprogramma. Het was in betere tijden de methode bij uitstek om onwillige pubers bij de les te houden. Peter weet dat nog. Ikzelf herinner me een leraar Engels die daarbij de oorschelp ook nog driekwart slag draaide, zodat je er tot ver na de laatste bel plezier van had. Bas Maes, die Ligtvoet namens de SP een standje gaf, kent deze traditie niet. Daar is hij te jong voor. En omdat hij naar eigen zeggen ook geen boeken leest, leeft hij in de waan dat alles in de wereld echt is.

Maar de actie van Ligtvoet was niet echt. Het was een beeldende verwijzing naar ‘ouwe tijen’. Een kunstzinnig geschiedenislesje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

www.Jan-deJong.nl  |