Het leven en de werken op Jan-deJong.nl

 

 

 

thuis  |  beelden  |  columns  |  recensies  |  essays  |  500 woorden   

 

 

Amuse  |

 

 

'Mooi Keetje'

(bron: CuBra.nl)


 

 

 

Enkeltje Ameland  |

 

 

Kunt u de Waddeneilanden netjes van links naar rechts opzeggen? Mijn oude onderwijzer op de Bernadetteschool in Rijen had daar wel een trucje voor: “Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog,” betoogde hij, terwijl hij op het bord de beginletters omcirkelde, “zitten samen in één TAS.” Blijkbaar hadden wij, vierdeklassers, minder moeite met Texel en Vlieland. Nee, de problemen begonnen op Terschelling. Het lijkt een onbenullige onderwijsmethode, maar het werkte. Ik ken het rijtje nog steeds.

Maar daarmee zijn de moeilijkheden niet van de baan. Staat Terschelling dankzij dat prachtige Oeral-festival intussen stevig op de kaart, en geniet ‘Schier’ als schrijverseiland enige faam, op Ameland blijft het tobben. Logisch dat ze die kwakkelende afdeling in dat Oosterhoutse verpleeghuis zo genoemd hebben. Waar de zorg op bijna alle punten tekortschiet.

En wat doe je dan? Een buitenstaander denkt dat ze die tent gewoon dichtgooien. Typisch een buitenstaander. Nooit van procedures gehoord, zeker? Nee, het gaat zoals het moet gaan: de inspectie waarschuwt nog één keer en de directie moddert door. Volgens de inspectie bestaan er namelijk ‘geen directe gezondheidsrisico’s voor de bewoners’. Er is tenslotte pas één dode gevallen. Directeur Annet Boekelman van De Volckaert, die eerst glashard loog dat er niks aan de hand was, legt nu uit waarom de tent sluiten geen optie is. ‘Waar moeten die mensen dan naar toe?’ acteert ze met haar meest betrokken stemmetje. ‘We hebben geen alternatieve ruimte.’

Ruimte? Dus volgens haar heeft het gebouw het gedaan! Alsof de problemen opgelost zijn, als je die twintig dementerende bejaarden in een uitbundige juichbouw neerplant die je heel zonnig ‘Bonaire’ of ‘Zanzibar’ noemt.

Nee Annet, “sluiten” betekent dat een nieuwe directeur eens flink de bezem haalt door alles wat vroeger “Ameland” was. Dat de verantwoordelijken een douw krijgen die ze tot ver na hun pensioen voelen. En dat andere zorginstellingen die ongelukkige oudjes opvangen, zodat ze nog een beetje waardig verder kunnen. Hun leven is zonder De Volckaert al lastig genoeg.

En de oude directeur? Misschien is een enkeltje Ameland iets. Dat ligt tussen Terschelling en Schiermonnikoog.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

www.Jan-deJong.nl  |