Het leven en de werken op Jan-deJong.nl

 

 

 

thuis  |  beelden  |  columns  |  recensies  |  essays  |  500 woorden   

 

 

Amuse  |

 

 

'Mooi Keetje'

(bron: CuBra.nl)


 

 

 

Nooit meer paling  |

 

 

De gemeente Drimmelen maakt zich zorgen om Lage Zwaluwe en dat kan ik me goed voorstellen. Alleen snap ik niet waarom die zorgen zich beperken tot buurtcentrum Den Domp en het honk van de padvinderij. Dat dat buurthuis ooit ten onder zou gaan was te voorzien. Alleen de naam al. En padvinders? Ach, die redden zich altijd.

Nee, de rampspoed van Lage Zwaluwe heeft met emmers paling te maken en kent een veel oudere oorsprong. Ik leg het uit.

Diep in de vorige eeuw woonde ik als kleutertje in Oudenbosch, een dorp met een station. Je kon er met de trein twee kanten op, naar Roosendaal of naar Lage Zwaluwe. Ik mocht een paar keer per jaar samen met mijn vader met de trein. Altijd naar Lage Zwaluwe. Dat wil zeggen naar het station, want een dorp was daar in geen velden of wegen te bekennen. Alleen wat baanwachtershuisjes en (jazeker!) een hotel. Met “Hotel-Café Victor Buys” op de gevel gekalkt. Een monument in het kleine plakboek van mijn leven.

Daar, in dat hotel, had mijn vader met een bonkige visser uit Dordrecht afgesproken. Lage Zwaluwe lag immers in het niemandsland tussen Oudenbosch en Dordt, op neutraal terrein. Meestal bleven wij een klein uurtje in die gelagkamer, precies lang genoeg om de volgende trein terug te halen. In de tussentijd werd er stevig onderhandeld. Die visser had een emmer vol levende paling bij zich. En de twee mannen werden het na wat biertjes, en een reep chocola voor mij, altijd eens. Want op de terugweg stond steevast die klotsende emmer met kronkelende vis keurig naast ons in het gangpad.

Toen ik jaren later nogal vaak tussen Gilze-Rijen en Rotterdam spoorde, heb ik Lage Zwaluwe zien ontmantelen. Eerst verdwenen die huisjes. En toen het station (die meccanodoos die er nu staat is geen station!). Als laatste sneuvelde het hotel. Ik was intussen een jaar of 35 en dacht heel kinderachtig: ‘Nou krijg ik nooit meer paling’. Met een brok in mijn keel nam ik afscheid van Lage Zwaluwe.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

www.Jan-deJong.nl  |