Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: CuBra


 

In plaats van kaarten  |

15 juni 2013

 

 

Een mooi moment: na een dag hard werken lekker op de bank naar zo’n vrolijk kookprogramma kijken. Wat die mensen allemaal in hun linzensoep gooien, kostelijk! Je zou het liefst alles meteen opschrijven, maar dat gaat nu even niet. Want je hebt vele talenten, maar liggend en etend schrijven hoort daar niet bij. In je rechterhand heb je een glas bier. Nee, niet van dat fabrieksspul maar heel verantwoord. Bier dat door echte monniken is gebrouwen. Met handgeplukte hop uit eigen tuin en water uit de bron bij de Lourdesgrot achter het klooster. Waarom dat water precies op die plek naar boven komt, weet niemand. Het is een godswonder.

Je linkerhand graait ondertussen met grote regelmaat in een al even verantwoorde zak chips. Geoogst en gebakken door kleine zelfstandige boeren in de derde wereld en bestrooid met gezond zeezout. De hele opbrengst vloeit straks weer naar die boeren terug, zodat zij volgend jaar nóg meer chips kunnen bakken. Dankzij Max Havelaar.

Als het om eten en drinken gaat, ben je dus eigenlijk best een natuurmens.

Maar dan komt je dochter onverwacht uit school – die ene met dat brilletje en die beugel. Twaalf is ze, maar nu al net zo eigenwijs als je schoonmoeder. Je slaakt een ont-zet-tend diepe zucht. Geen idee dat het al half vier was.

‘Kijk eens pap!’ roept het monstertje opgewekt. En ze toont je een kaartspel. En even, heel even, denk je dat het zaad van jouw opvoeding dan misschien toch nog in vruchtbare aarde is gevallen. Jouw kleine meid met een stok kaarten!

‘Op school gekregen,’ legt ze uit. En je rangeert je optimisme voor de zekerheid nog even naar een zijspoor. ‘Kaarten van school’ klinkt niet hoopvol.

‘Zin in een spelletje?’ vraagt het kind. ‘Het is een gezond-etenkwartetspel.’ Je kijkt haar aan. En zij kent die blik. ‘Ga computeren,’ betekent die. Of ‘Ga je oma pesten!’

Het kind verdwijnt stilletjes naar boven en jij zapt naar een programma over verantwoord tuinieren. In plaats van kaarten.