Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: CuBra


 

Doodgaan in Brabant  |

30 maart 2013

 

 

De kop in de krant verontrustte mij wel een beetje: “Brabanders sterven vaker in ziekenhuis”. Als Zeeuwen of Limburgers in het ziekenhuis liggen, dan gaan ze daar gemiddeld maar één keertje dood. Maar Brabanders niet. Die sterven vaker. Eenmaal in het ziekenhuis is er kennelijk geen houden meer aan. Dan blíjven ze doodgaan. En er komt er dus ook nooit meer eentje naar buiten hč. Ambulancediensten rekenen in Brabant het dubbele van wat ze in Zeeland rekenen. Want een retourvrachtje zit er maar zelden in. Van buiten zie je het niet zo, maar Brabantse ziekenhuizen hebben eigenlijk geen patiëntenuitgang. Binnenkomen is nooit een probleem. Ziekenauto’s en deeltaxi’s rijden af en aan. Maar om er vervolgens weer uit te komen, dat wordt nog een hele toer. In het elektronisch patiëntendossier kun je onder “verzekering” alleen “Dela” of “Ardanta” aankruisen. De vraag of je gereanimeerd wil worden, wordt in Brabant niet eens meer gesteld. Natuurlijk reanimeren ze niet, daar ben je tenslotte niet voor opgenomen. Je komt hier om dood te gaan, weten de zusters en de dokters, de receptionisten en de schoonmakers.

Zelfs ziekenbezoek is bij ons niet zonder risico. “Ik kwam alleen mijn oude moeder een bosje bloemen brengen.” Een begripvol lachje is uw deel. “Natuurlijk mijnheer. Kunt u even uw rechter mouw opstropen?”

Het komt natuurlijk allemaal omdat wij van die ontzettend goeie ziekenhuizen hebben. Friezen en Drenten weten niet hoe gauw ze weer thuis moeten te komen, om lekker in hun eigen vertrouwde bedje te sterven. Magere Hein heeft er in het hoge noorden een dagtaak aan om uit te zoeken waar iedereen uithangt. Zo niet in Brabant. Het ziekenhuiseten is er prima, de verzorging uitstekend en de bedden zijn van goede kwaliteit. En waarom zou je dan thuis doodgaan? Het geeft een hoop gedoe en na drie dagen opbaren ga je onherroepelijk je ontbindingsproces in geur en kleur uitdragen.

Nee, geef ons Brabanders maar een comfortabel ziekenhuisbed, dan komt het sterven vanzelf.

Maar ook binnen Brabant is er kwaliteitsverschil. Waarom is het in het ziekenhuis van Bergen op Zoom bijvoorbeeld minder prettig doodgaan dan in Breda of Oosterhout? Of moet ik de vraag omdraaien: waarom is het in Bergen op Zoom zo leuk om thuis te sterven? Natuurlijk, in het Krabbegat woont leutig volk, dat weet iedereen. En zo’n hele familie met feestneuzen en roltongen rond je sterfbed heeft natuurlijk ook wel wat. Maar is het in Oosterhout dan zoveel minder? Ga je daar tussen louter chagrijnen dood? Dat komen we uit het onderzoek niet te weten. Daarin is alleen maar naar postcodes gekeken. Alsof ik liever niet thuis inslaap, omdat mijn postcode met 51 begint!

Nee, er moet nog een hoop uitgezocht worden. Een mooie klus voor de sociale psychologie. Had Diederik Stapel niet wat tijd over?