Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: CuBra


 

Een kwestie van beschaving  |

16 maart 2013

 

 

Toen ik jaren geleden nog weleens op het stadhuis van Rotterdam kwam, hing daar op een deur in zo’n achterafgang steevast een briefje met “Ben even weg”.  Ongetwijfeld goed bedoeld, schriftelijke communicatie naar de klanten toe, en meer van dat fraais. Maar het briefje hing er in mijn herinnering altijd! Zodat wij, het gewone volk, serieus begonnen te geloven dat die man zo héétte: Ben Evenweg. Niemand had ook maar enig idee wat mijnheer Evenweg daar uitspookte achter die deur. Hij had in ieder geval weinig aanloop, je zag er nooit iemand in- of uitgaan. Vast weer zo’n ambtenaar die er een eer in stelde, anderen niet te veel voor de voeten te lopen. (En dat zouden meer mensen moeten doen!)

In Dongen hebben ze ook zo iemand. Hij heet Bas Evegaars en hij heeft het daar zelfs tot wethouder van cultuur geschopt, een functie die maar al te makkelijk wordt onderschat. Want je hebt natuurlijk nogal een verantwoordelijkheid. Je moet zo ongeveer in je eentje het hele kunstklimaat in je gemeente op de been houden. Geld mag het niet kosten, want het levert ook niks op. Met een beetje geluk krijg je er een halve ambtenaar bij, die in die uren ook de carnavalsoptocht in goede banen moet leiden.

Maar het is ook een mooie baan. Je komt bij kunstenaars over de vloer, waar je ziet hoe mensen voor héél weinig geld héél mooie dingen maken. Schilderijen, beelden, video’s en nog veel meer. En zo’n wethouder hoeft er niet eens verstand van te hebben. Hij hoeft er alleen maar voor te zorgen dat al dat moois gemaakt kan blijven worden, om daarna zelf met de eer te gaan strijken. “Kijk eens wat wij in Dongen allemaal kunnen!”

Maar Bas Evegaars, die zijn initialen niet toevallig met Ben Evenweg deelt, geeft soms even niet thuis. Bijvoorbeeld als collega Ad van Beek (VVD) allerlei panden laat slopen om zijn eigen ‘multifunctionele accommodatie’ te kunnen betalen. Omdat Ad van Beek van die partij is die congressen cultureel door Gordon laat opluisteren, kun je het hem niet echt kwalijk nemen dat hij per ongeluk een serieuze kunstenaar over het hoofd ziet.

Nee, het is de taak van Evegaars om Van Beek even aan zijn jasje te trekken: “Joh, je kunt de Polarisstraat niet afbreken, want daar zit Jan van Lisdonk met zijn atelier. Hebben we hem in 2005 zelf aangeboden.” Van Beek snapt daar natuurlijk geen bal van, die denkt dat kunstenaars ook winkeliers zijn. Maar hij is best bereid om het er eens met zijn collega over te hebben. Nooit te oud om te leren, nietwaar? Maar ja, als hij dan bij de cultuurwethouder aanklopt, ziet hij ineens een heel andere naam op de deur: Ben Evenweg.

Jammer. Afbreken dan maar?