Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: CuBra


 

Steeplechase  |

2 maart 2013

 

 

Dat het rugbyen is uitgevonden in een Engels stadje van die naam (Rugby, inderdaad), dat weet iedereen wel. Maar dat daar vlakbij een dorpje ligt dat Steeplechase heet, is veel minder bekend. Toch werd daar in 1837 voor het eerst een hardloopwedstrijd over hindernissen en door sloten gehouden. Waarom? Dat zal wel voor altijd een raadsel blijven. Ik bedoel, hoe scheef moeten de kronkels in je hoofd lopen, wil je op zo’n idee komen! Dan is er niet alleen maar ‘iets’ mis.

Maar goed, in Steeplechase hadden ze blijkbaar zo iemand en daar moeten tot op de dag van vandaag atleten onder lijden. Want hoe gaat dat? Je meldt je aan bij zo’n vereniging en dan blijkt dat je eigenlijk niks kunt. Hardlopen? Hoogspringen? Kogelstoten? Het is allemaal zeven keer niks. Tja, en dan blijven er uiteindelijk nog maar twee mogelijkheden over: nordic walking of steeplechase. Om niet meteen het laatste restje eigenwaarde te verliezen, kies je dan voor het laatste. De steeplechase. Schijnt nog een olympische sport te zijn en merkwaardig genoeg juist weer niet bij de paralympics. 

Bovendien kun je de steeplechase tot op hoge leeftijd beoefenen. En dat is bij veel sporten wel anders. Polsstokhoogspringen voor bejaarden? Bij ons in het dorp in ieder geval niet.

Om de steeplechase voor pensionado’s een beetje te bevorderen, leggen gemeentelijke overheden tegenwoordig overal wedstrijdbanen aan. In Oosterhout heet die baan ‘Binnenstad’. En er wordt volop gebruik van gemaakt. De hele dag zie je daar sportieve bejaarden over scheve stoepen schuiven, langs losliggende tegels manoeuvreren en over dwars geparkeerde containers klauteren. Zij worden daarbij luidkeels aangemoedigd door aanzienlijk minder sportieve jongelui die ter verhoging van de feestvreugde met hun kleurige scootertjes vlak langs de strijdende oudjes scheuren. Het schijnt dat de gemeente zelfs jeugdige zakkenrollers heeft ingehuurd om als extra ludieke hindernis een bijdrage te leveren aan het sportieve evenement. De jonge boefjes mogen hun buit zelf houden zodat het de gemeente niks kost. Win-win heet dat in beleidstermen.

Goed voorbeeld doet goed volgen. En daarom zijn ze in Rijen alvast begonnen met het versmallen van de trottoirs rond het nieuwe verzorgingshuis. In de gemeenteraad maakte alleen Jan de Wee daar bezwaar tegen, maar die is dan ook he-le-maal niet sportief – zo vertrouwde hij mij onlangs toe.

En Gilze en Rijen maakt ook het buitengebied wedstrijdklaar. Niet alleen ruimen ze al het zwerfvuil op, maar ze gaan van de weeromstuit ook heel het landelijk gebied volstorten met spandoeken, paaltjes, bordjes en andere ontsierende elementen. Het mes snijdt daar van twee kanten: het volk leert dat het geen lege chipszakken en colablikjes meer mag dumpen én sportieve ouden van dagen kunnen ook daar hun halsbrekende toeren uithalen om al die bordjes te ontwijken. Inderdaad: win-win.

Hup opa!