Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: CuBra


 

Twintig-dertien  |

5 januari 2013

 

 

Twintig-dertien. Nee, het is geen handbaluitslag (20-13). En ook niet de prijs van een dvd of cd na de laatste btw-verhoging (€20,13). Maar het is wel de manier waarop ze in Engeland het nieuwe jaar aanduiden (2013). Het klinkt in ieder geval een stuk vlotter dan wat wij doen: tweeduizend-dertien heeft iets boekhouderigs. Van de andere kant kleven er ook bezwaren aan twintig-dertien en die hebben niet alleen met handbal of btw te maken. Een paar weken terug probeerde iemand met een gevaarlijk hoge taalgevoeligheid mij uit te leggen dat ‘twintig-dertien’ vooral heel erg lelijk was.

Ach.

In de vorige eeuw zaten we daar niet zo mee. 1913 (negentienhonderd dertien) heette ‘negentien-dertien’ en daar had niemand problemen mee. Maar ja, ‘vroeger was het toch ook zo’ is natuurlijk vooral een argument van de bejaardensoos. Daar kun je nu niet meer mee aankomen.

Het is eigenlijk net als met ‘Oosterhout Familiestad’. Ook zo’n concept uit de tijd van de zwart-wit televisie. Het tekent Stefan Huismans nostalgische geest dat hij in zijn nieuwjaarstoespraak de doos met mottenballen en familiestad weer eens opentrok.

De Oosterhoutse burgemeester is niet iemand van deze tijd. Goed, hij gaf toe dat hij met een idee aan kwam zetten dat de houdbaarheidsdatum ruimschoots overschreven had (zelfkennis is het begin van de wijsheid), maar hij onderstreepte dat met de term ‘spruitjesachtig’. Nou weet ik niet wanneer mijnheer de burgemeester voor het laatst buitenshuis gegeten heeft, maar spruitjes zijn vandaag de dag weer heel prominent aanwezig in de actuele keuken. Heeft hij kennelijk even gemist.

Op mijn eigen interne harde schrijf staat ‘familiestad’ vlak onder ‘familiepark’ en ‘familierestaurant’, twee oorden waar God je na je dood naar toe stuurt als je niet braaf genoeg geleefd hebt. Ik heb God in dit verband nog niet over Oosterhout gehoord, maar als ik Stefan Huisman was, zou ik toch een beetje uitkijken met dat familiestadgedoe. Een stad die Jan Smit en Belle Perez uitnodigt voor een popfestival, heeft sowieso iets uit te leggen in de hemel.

Tweehonderd jaar geleden sprak de Duitse dichter Heinrich Heine de gedenkwaardige woorden: ‘Als de wereld vergaat ga ik naar Nederland, want daar gebeurt alles vijftig jaar later’. En dat zou hij nu wel eens over Oosterhout kunnen zeggen. Ga naar de familiestad van Stefan Huisman. Daar wordt het nooit 2013, maar blijft het altijd twintig-dertien. De familiestad waar alles wat honderd jaar geleden goed was, nog steeds staat als een huis. En waar misverstanden als 20-13 en €20,13 niet bestaan. Want dergelijke handbalscores bestonden een eeuw geleden nog niet (die kwamen er pas na de grote spelregelvernieuwing van 1920). En dvd’s, cd’s en btw’s al helemaal niet.