Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: CuBra


 

Het Filipijnse huisslaafje  |

29 december 2012

 

 

Wat is de overeenkomst tussen tekenaar Len Munnik, acteur Mark van Eeuwen, Amerikadeskundige Ruth Oldenziel, schilder Max Liebermann, dj Jameszoo en de studenten van Sint Lucas uit Boxtel? Ze staan allemaal in het laatste nummer van Brabant Cultureel, een blad dat zijn naam al 61 jaar op bijzondere wijze meer dan waarmaakt. Met een onafhankelijke en toch betrokken kijk op de Brabantse cultuur in de beste zin van het woord. Meer dan veertig artikelen, recensies en verhalen telt het decembernummer van 2012. Over twee eeuwen Bossche kunstacademie, over sterke vrouwen in Geertruidenberg, over restauratieateliers in Brabant. Een waardevol, maar weerloos blad.

Wie tussen al dit moois niet thuis hoort, is de Noord-Brabantse gedeputeerde Brigite van Haaften van cultuur en van het CDA. Want zij heeft er voor gezorgd dat dit laatste nummer ook echt het laatste was. Bezuinigen, nietwaar?

Hoewel, als je het aan Brigite zelf vraagt, dan heeft ze een iets mooier praatje achter de hand. Brabant Cultureel kon immers gewoon doorgaan. Goed, het moest onder een paar andere voorwaarden, maar toch. Van Haaften wilde het blad namelijk onderbrengen bij het Brabants Kenniscentrum Kunst en Cultuur (BKKC) in Tilburg. Dat centrum boert goed… van de subsidie van Van Haaften. En dat BKKC wilde heel graag een eigen tijdschrift, met de nadruk op ‘eigen’. Het moest een blad worden ‘voor belangrijke beleidsmannen en –vrouwen’. Dat zijn de woorden van het BKKC zelf, want zo denken ze daar.

Maar Brabant Cultureel was nu juist een blad voor de gewone liefhebbers. Voor abonnees uit Brabant en daarbuiten die graag iets moois wilden lezen.

Het BKKC wil het blad niet overnemen, het wil alleen het papier overnemen. Het zet er vervolgens een eigen redacteur op die alleen maar mag schrijven wat het BKKC wil, want ook het redactiestatuut moest in de perikelen rond de overname sneuvelen. Heeft het BKKC beslist.

Toen de redactie voor het eerst met het BKKC ging praten, leek het allemaal nog een goeie deal. De harde waarheid (‘maak een reclamefolder voor het BKKC’) kwam pas later aan het licht.

Het lijkt een beetje op het de geschiedenis van een armlastig opgroeiend Filipijns meisje, dat van haar mama (laten we haar Brigite noemen) nu toch echt eens het huis uit moet om op eigen benen te staan. Mama Brigite heeft wel een aardig adresje voor haar: ze mag als kindermeisje bij een rijke familie in het westen gaan werken. Maar zodra ze daar aankomt wordt ze opgesloten en de prostitutie in gedwongen.

Natuurlijk gaat de vergelijking mank. Want Brabant Cultureel is helemaal niet armlastig opgegroeid. En haar mama bulkt van het geld. Noord-Brabant weet zich immers al jaren geen raad met de Essent-miljarden, las ik gisteren. Het Filipijnse huisslaafje is dan ook niet uit bittere noodzaak het huis uit gezet. Het is een duidelijk geval van boze opzet.