Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: CuBra


 

De kunst van het ouder worden  |

10 november 2012

 

 

Ik heb in de twee weken na de regeringsverklaring al heel wat politici horen roepen dat ze de hand in eigen boezem zullen steken. Niet doen, is mijn advies. Het is al erg genoeg dat het allemaal misloopt, dan moet je niet ook nog eens jezelf overal de schuld van geven. Dat Nederland niet uit die koopkrachtsommetjes komt, ligt aan Nederland en niet aan de sommetjes.

Ikzelf heb dat ook heel sterk. Wat er ook gebeurt, het ligt nooit aan mij. Het zijn altijd de anderen die in de weg lopen, het niet snappen, of het op een andere manier helemaal fout doen. Zo kan ik me in de auto ongelooflijk ergeren aan al die fietsers die zonder enige basale kennis van het verkeersreglement van links aan komen slingeren, zich zeer ongepast voor mijn auto storten of midden op de weg stoppen om een praatje te maken. Maar als ik zelf op de fiets zit, dan deugt er weer niks van al die blinden en slechtzienden die zichzelf automobilist noemen. Dat rijdt maar raak, snijdt bochten af en gooit portieren open zonder even achterom te kijken!

Pas als ik te voet ben, is iedereen gelijk. Dan zijn fietsers en chauffeurs opeens allemáál rijp voor het gekkenhuis.

Het is natuurlijk een overlevingsstrategie. Als het altijd aan een ander ligt, hoef je nooit bij jezelf te rade en dat is erg goed voor de gemoedsrust. Goed, je houdt er weinig vrienden aan over, maar je overleeft ze wel allemaal.

Er bestaat zelfs een theorie dat ook ouder worden de schuld van anderen is. Jij wordt niet ouder, de rest wordt jonger. De meeste mensen blijven in hun hoofd zo ergens rond hun twintigste steken. Omdat hun hele generatie daarna doodgemoedereerd dertig, veertig, vijftig wordt, hebben ze daar ook helemaal geen last van. Tot op de dag dat je als vitale dertiger een bon krijgt van een agentje van begin twintig. Dan vraag je je toch onwillekeurig af waar zo’n snotneus zich mee bemoeit – en of zijn moeder wel weet dat hij zo laat nog op straat is.

En tien jaar later is ineens de minister-president jonger dan jij. Waar moet dat heen met dit land? Kunnen we de zaak wel veilig aan die kinderen overlaten? Moeten die trouwens niet eerst naar school, voordat ze kabinetje mogen spelen?

En dan moet de grootste klap nog komen! Van de week kreeg Geertruidenberg een nieuwe burgemeester. Een jonge vrouw, werd er gefluisterd. Nou, dat kun je wel stellen, ja. Ze is niet alleen jonger dan ik, ze is jonger dan mijn dochter!

Ik heb van de week toch maar even met haar moeder gebeld. Gewoon, om te kijken of die wel wist wat haar kleine meisje allemaal uitspookte. Maar mama begreep me niet. Was ook jonger dan ik.