Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Gesigneerd vandalisme  |

6 oktober 2012

 

 

Ik heb drie schatten van kinderen. Maar zoals dat gaat, zit er altijd wel eentje tussen die nog een stuk schattiger is dan de rest. Dat bleek al op de basisschool. Op zekere avond meldde de oudste (12 jaar, groep 8) tijdens het familiediner: Ik heb vandaag straf gehad. Waarop mijn lief ik opsprongen om de kleine misdadiger te omhelzen en van harte te feliciteren met dit heuglijke feit. Straf krijgen was haar gedurende haar hele schoolcarrire nog niet gelukt. En dan nu, op de valreep, yes!

Onze jongste (4 jaar, groep 1) keek die eigenaardige feestvreugde eens aan en informeerde wat dat eigenlijk was, straf. Nadat ik het had uitgelegd, sprak de dreumes spontaan: O, dat heb ik al drie keer gehad!

En de middelste? Die zat er stilletjes bij en huiverde. Straf? Nee, dat zou hr nooit overkomen. Een toekomstperspectief dat volkomen gerechtvaardigd was, zo vreesden wij. Hoe een mens zich kan vergissen!

Al een paar maanden later was het raak. Beschroomd vertelde ze dat zij zich bij het opperhoofd van de school had moeten melden. De aanklacht loog er niet om: vandalisme. Blijkbaar hadden enkele kinderen na schooltijd de speeltoestellen van de school bekrast.

Tja, zeiden wij, die dingen gebeuren. Maar daar was jij toch zeker niet bij? Bedrukt bekende ze dat ze wel degelijk bij de bekrassing aanwezig was geweest. En dat iedereen hartstikke veel in dat houten klimrek had gekrast.

Maar jij natuurlijk niet, hielden wij dapper vol. Waarop zij met het schaamrood op de kaken toegaf dat ook zij tenslotte n piepklein dingetje had gekrast. Mijn lief en ik keken elkaar niet begrijpend aan. Om dat ene kleine dingetje moest uitgerekend dit gezagsgetrouwe kind zich als enige bij het schoolhoofd verantwoorden?

Maar wt heb je dan precies gekrast? wilden wij toen toch wel weten. Ze boog deemoedig haar hoofdje en fluisterde beschaamd: Mijn naam! U begrijpt de uitbundige joligheid waarin wij de rest van de avond verkeerden.

Ik moet nog vaak aan dit voorval terugdenken. Telkens als ik illegale aanplakbiljetten zie die melden dat Toos nu toch echt 50 is. Of poes Hummie spoorloos. Of dat er zaterdag weer een bierfeest wordt gehouden in boerenschuur De Zatte Big. Keurig gesigneerd vandalisme. Zodat de overheid precies weet waar de rekening naar toe moet. Maar rekeningen sturen ze niet. Tenminste, niet in Oosterhout. Daar halen ze liever de aloude peperbussen van stal. Blinkende zuilen die met bierfeesten, verloren katten en jarige Toosjes vervuild mogen worden zonder dat er een haan naar kraait.

En das natuurlijk meteen ook het probleem. Over twee maanden hangen die dingen zo vol dat het niet meer opvalt. Waardoor de plakkers toch weer de illegaliteit in moeten. De gemeente gaat streng handhaven, zeggen ze. Maar ik heb mijn twijfels. Misschien moeten ze die oude bovenmeester van onze kinderen er maar eens bijhalen.