Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Je zal het maar hebben  |

15 september 2012

 

 

Afgelopen dinsdag stond er een foto in de krant van een vlotte, sportieve meid: blauw trainingsjack, fluitje om de nek, opgestroopte mouwen. Ze had de blik scherp op een paar kinderen gericht die aan rekstokken hingen. Echt zo’n sportjuf bij wie je vol vertrouwen je kroost achterlaat. Als er op die dag verkiezingen waren geweest had ik zonder mankeren op haar gestemd, ondanks het ietwat dubieuze schoeisel. Geen door derdewereldkindjes in elkaar gestikte sneakers, maar eenvoudige teenslippers. Ach, het detoneerde niet echt. En wat dan nog. Hier stond Brabants glorie in alle positieve betekenissen van het woord.

Hoe zeer kan de schijn bedriegen!

Helemaal rechts stond een wat oudere heer te glimmen van trots. Haar vader? Een suikeroom dankzij wiens vrijgevigheid het meiske toch nog goed terechtgekomen was? Of de wethouder van Dongen? Inderdaad, het was Bas Evegaars. Zijn trotse blik gold niet het meisje, maar het project waar hij mee in de krant mocht. Een project waar het meisje op haar beurt weer van alles mee van doen had. Want hoewel zij uitsluitend gezondheid en een positieve levensinstelling uitstraalde, bleek zij verborgen gebreken te hebben.

Zij was combinatiefunctionaris. Mijn adem stokte toen ik het las. Combinatiefunctionaris, was dat niet zoiets als werken met een dubbele handicap? Wat vreselijk! Zo jong en dan al combinatiefunctionaris. Je zal het maar hebben. En ik probeerde me voor te stellen welke afschuwelijke combinatie zij dan wel niet met zich meedroeg. Multiple sclerose en hartfalen? Longembolie en psoriasis? Een lelijke piercing en een dito tatoeage?

Ik kon nu ook des wethouders blik wat beter plaatsen. Geen trots en eigendunk waren het die de man hier tentoonspreidde. Nee, het was belangeloze empathie. Een warm gevoel voor zowel het meisje als haar ouders. Want ook zij hadden natuurlijk geleden onder het bezit van een kind dat kwalen combineerde zoals een informateur partijbelangen. Wat zullen die mensen blij geweest zijn met wethouder Bas Evegaars! De man die hun leven en dat van hun dochter weer zin gaf. De man die aan het eind van die donkere tunnel eigenhandig het licht ontstak waardoor deze mensen weer verder konden.

Mijn belangstelling was gewekt, dus fluks verder gelezen. En dat viel tegen. Het meisje op de foto heette Angelique Smetsers, zij was sportdocente en zij moest van de wethouder scholen, kinderen en sportverenigingen bij elkaar brengen. ‘Combineren’ als het ware. Vandaar de naam. De tronie van de wethouder sprong terstond weer op zelfgenoegzaamheid. Waarom? Bas Evegaars: “Het kost ons geen cent.”

Knap hoor! Er nog geen dubbeltje uit de Dongense staatskas voor over hebben, maar wel zo’n meid een foeilelijk etiket opplakken. Combinatiefunctionaris, bah!