Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

24 uur per dag dood  |

18 augustus 2012

 

 

Het is niet zo dat mensen tegenwoordig ouder worden dan vroeger. We doen er alleen langer over.

Toen ik een jaar of tien was, ging ik eens geheel onvrijwillig mee naar de zilveren bruiloft van mensen die ik niet kende. In een achterafzaaltje vol vrolijke dansmuziek en uitgelaten bruiloftsgasten zaten ze: twee stokoude, half dove en nog amper ademende bejaarden van achter in de veertig. Zij in haar beste bloemetjesjurk, hij in zijn bemorste zondagse pak. Ze glimlachten minzaam het zaaltje in, zonder ook maar het begin van een vermoeden van wat er aan de hand was. Nog geen vijftig jaar geleefd en toch al stokoud; die wisten nog eens van opschieten.

Maar het kan nog sneller. Op trouwfoto’s uit de jaren vijftig kijken twee twintigers van zéér middelbare leeftijd in de camera in de pijnlijke wetenschap dat het leven nu toch echt voorbij is. Maar ach, ze zijn dan ook al 22.

Kom daar tegenwoordig maar eens om. Het gemiddelde welvaartskind begint zo rond zijn 35ste een beetje over de puberteit heen te komen. En begin veertig wordt er nog eens aan het verwerven van nageslacht gedacht. Steeds vaker moet de medische wetenschap uitkomst bieden voor vrouwen die inmiddels ruimschoots van de leg zijn. En het échte leven begint zelfs nog veel later.

Pas als de kinderen de deur uit zijn kunnen de echtelieden met pensioen, zowel van de baas als van het kroost. Dan komen de uitgestelde reizen, de nooit afgemaakte studies, de bestuurlijke carrières, en die al die tijd onderdrukte artistieke opwellingen eindelijk aan bod.

In 1950 gingen we met ons allen voor ons 70ste dood, maar dan was het ook welletjes geweest. Zowel het lichaam als het leven waren op. Nu banen tachtigers en negentigers zich een weg door de oerwouden van Borneo en Celebes op zoek naar de bronnen van het ware leven. Minder avontuurlijke (of praktischer ingestelde) leeftijdgenoten maken intussen Burgers’ Bush onveilig. Schoolgaande en werkende jeugd moet vaak levensgevaarlijke toeren uithalen om het vege lijf te redden als er weer eens een motorgang op scootmobiels door het winkelcentrum raast.

Want de dood is geen optie meer.

Maar als (ik zeg: als!) het er dan toch eens van komt, dan wil ik naar Raamsdonksveer. Daar komt een nieuw uitvaartcentrum, waar, zo luidt de reclame, “overledenen 24 uur kunnen worden opgebaard”. Lijkt me een hele geruststelling, dat je als kersverse dode niet om vijf uur naar huis moet. Nee, bij Sinx in Raamsdonksveer kun je straks lekker 24 uur per dag dood zijn. Zodat er tenminste nog één plekje is, waar de dingen nog net zo gaan als vroeger.