Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Senior moment (1)  |

21 juli 2012

 

 

Vorige week had ik weer eens zo’n ‘senior moment’. Alleen is dat bij mij wel wat anders dan bij de meeste mensen. Aanvallen van vergeetachtigheid of van anderszins aanstormende dementie zijn mij vreemd. Nee, bij mij ligt het altijd aan een ander.

Een voorbeeld.

Ik was geloof ik nog geen veertig toen ik in een overvolle bus galant op wilde staan voor een krakkemikkig besje van minstens honderd. Leek mij een mooie, ridderlijke geste. Wie schetst dan ook mijn verbazing toen het besje mij hooghartig toebeet: ‘Blijft u maar lekker zitten hoor mijnheer. Er zijn genoeg jongeren die op kunnen staan!’ Dat al die zogenaamde jongeren vervolgens deden alsof hun neusjes bloedden, accepteerde zij met koninklijke allure. Liever bleef ze de hele reis staan, dan dat ze mijn zitplaats van me overnam.

Korte tijd later was het weer raak – en misschien nog wel pijnlijker. Ik haastte mij in de vroege ochtend de trappen op van het gebouw waarin ik mijn geld verdien, toen twee kauwgomkauwende pubermeisjes mij verwonderd nastaarden. Nog net binnen gehoorafstand gaf één van de bakvissen uiting aan haar verbazing. ‘Zou hij nog wérken?’ vroeg ze. En ik durfde me niet eens om te draaien om de dames eens flink op mijn jeugdige viriliteit te wijzen.

Weer wat later, zelfde gebouw, zelfde trap. Het was na een welverdiende zomervakantie. Een directielid groette mij minzaam en liep door. Maar keerde dra terug op zijn schreden en informeerde vriendelijk: ‘Maar Jan, jij was toch met pensioen?’ Ik was toen geloof ik 48.

Natuurlijk, het zijn incidenten die het erg goed doen op feestjes en andere momenten van balorigheid. Een goed verhaal, nietwaar? Maar toch (ik geef het met de grootst mogelijke terughoudendheid toe en verzoek u ernstig om het niet verder te vertellen), het vreet wel aan me. En het houdt niet op, hè. Vorige week probeerde iemand me nog een museumkaartje met bejaardenkorting aan te smeren. Het was bij de Tate Modern in Londen, zodat ik nu intussen ook weet dat mijn seniorenuitstraling tot ver over de landsgrenzen reikt.

Natuurlijk, de wereld wordt voortdurend getroffen door vreselijke dingen als oorlog en aambeien, dus wat zeur ik eigenlijk? Ik voel me gezond, ben gelukkig getrouwd, heb drie voorbeeldige kinderen, alsook een uitzonderlijk lieve kleindochter – al haalt die laatste mijn punt wel een beetje onderuit. Dat punt is namelijk: ik ben jong! Ik sta midden in het leven. Ik sta op voor oude mensen, moet nog minstens tien jaar werken en hoef geen (géén!) seniorenkaartje voor het museum.

Mocht het ooit zover met mij komen, dan merkt u het vanzelf. Want dan verhuis ik spoorslags naar Oosterhout, waar, zo blijkt uit onderzoek, inmiddels de helft van de bevolking in bejaardenhuizen woont.