Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Beeldschoon maar niet gelukkig  |

23 juni 2012

 

 

Afgelopen woensdag vierde deze krant de Dag van de Mooie Meiden. Een belangrijke mijlpaal voor de wat ouder wordende abonnee die niet zo makkelijk de deur meer uitkomt. Op de Dag van de Mooie Meiden liggen de dames ’s morgens gewoon op de deurmat te wachten. Niet dat je er veel aan hebt, maar het is toch altijd aangenaam om tijdens het ochtendeitje en het kopje koffie te worden toegelachen door Nathalie den Dekker, een deerne uit Made die Nederland gaat vertegenwoordigen op de Miss Worldverkiezing in augustus.

Let op, ze staat daar niet ten eigen bate, maar ze vertegenwoordigt heel Nederland. Dus ook Sybrand van Haersma Buma, Arie Slob en zelfs de hele SGP. En ook onze wat sneue, oranje voetbalhelden kunnen nog iets van hun verloren toernooi goedmaken. Als Nathalie straks wint, zijn zij immers ook een klein beetje wereldkampioen. Al werd mijn opmerking dat ‘we’ in Mongolië Miss World gaan worden, thuis toch met enig hoongelach ontvangen.

Niet alle mooie meiden zijn trouwens zo gelukkig en positief als Nathalie den Dekker. Want in diezelfde woensdagkrant stond een bladzijde verder een artikeltje over 3000 Oosterhoutse kinderen die die dag lekker buiten gingen spelen. Niet omdat ze dat leuk vonden, maar omdat het Nationale Buitenspeeldag was. Hoe treurig is het met een land gesteld dat zelfs het buitenspelen zo nodig landelijk moet reguleren.

Speciaal voor al dit kindergeluk waren er in Oosterhout zes straten afgesloten. Er kon geschminkt worden (vertrouw in Nederland vijf kinderen toe aan een volwassen dame en zij begint spontaan te schminken), gekliederd, gehinkeld en gebald. Feest dus. De gemeente zorgde voor afzettingen en afvalkliko’s. Want het moest wel netjes blijven natuurlijk.

Maar of het ook allemaal even leuk was? Kinderen kunnen bikkelhard zijn voor elkaar. Meedogenloos. Pesten kunnen ze. En andere kinderen buitensluiten. Zodat ook de Nationale Buitenspeeldag weer heel wat treurige snoetjes en beschadigde zieltjes kende. Dat begon ’s morgens al in de krant. Pal naast het artikeltje over de buitenspeeldag stond een foto van een niet eens meer zo heel erg jong kind. ‘Wil jij met me spelen?’ vroeg ze aan de oudere immobiele krantenlezer. Die schrok op van zijn ontbijtje. Want het meisje keek recht in de camera en gunde de lezer een zwoele, verleidelijke blik, die hij zich nog slechts vaag uit zijn prehistorische jongelingsjaren kon herinneren. Wat wilden meisjes ook weer als ze zo keken? ‘Spelen’ volgens de tekst. Maar iets in die blik beloofde de krantenlezer dat het in dit geval niet bij schminken alleen zou blijven.

Er is die ochtend menig hapje peperkoek verkeerd geschoten, vrees ik. En bij de huisartsenpost was het een drukte van belang.