Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Kies Mona Buma  |

12 mei 2012

 

 

De CDA’ers uit Oosterhout en omstreken hebben het er maar moeilijk mee. Slapeloze nachten! Volgende week moet er immers gekozen worden. En in tegenstelling tot de afgelopen 376 keer, gaat het nu ook ergens over. Want de nieuwe lijsttrekker moet de partij weer stevig op de kaart zetten. Vooral voor wethouders en raadsleden staat er nogal wat op het spel. Hun baan, om maar eens iets te noemen. Want het zal van de nieuwe partijleider afhangen of het CDA bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen nog bestaat.

Welke kant het uiteindelijk opgaat, is nog een beetje de vraag. De kandidaat-lijsttrekkers geven elkaar niet veel toe. Behalve dan die ene mevrouw uit de Tweede Kamer van wie iedereen voortdurend de naam kwijt is. Die wordt straks eervol zesde. Maar de andere vijf?

In Rijen ziet Ad Haagh wel iets in Marcel Wintels, want da’s ook zo’n gewone Brabantse jongen. Zijn wethouder houdt het intussen eerder op Liesbeth Spies. Minister van Binnenlandse Zaken lijkt hem namelijk wel wat. Helaas zijn beide kandidaten inmiddels kansloos.

En ook in Oosterhout tobben ze wat af. Ik maak het daar van tamelijk dichtbij mee, omdat mijn broer Piet daar fractievoorzitter is.

‘Wat zou jij doen?’ vroeg hij me van de week.

Ik rook mijn kans en zei: ‘Stem Bleker’. Maar hij schudde zijn hoofd en antwoordde dat hij dat al dertig jaar deed. ‘Bleker dan het CDA kan niet,’ bromde hij.

Maar ik gaf me nog niet gewonnen. ‘Je mag ook weleens aan een ander denken, Piet. Als je het niet voor het CDA doet, doe het dan voor de rest van Nederland. Er is al zo weinig humor in de politiek.’

Maar Piet bleef ferm van nee schudden. Zelfs toen ik hem een briefje toeschoof, of ie soms mee wilde naar het voetballen, kon er geen lachje af. ‘Nee,’ sprak hij dapper, ‘het wordt Mona of Buma.’

Nou vrees ik eerlijk gezegd dat die Mona Keijzer stiekem nog weleens een hoop stemmen zou kunnen gaan trekken die eigenlijk partijen toekomen die mij veel liever zijn. Alle reden om broer Piet een beetje bij te sturen.

‘Die Mona, dat is toch eigenlijk geen echte CDA’er,’ begon ik te stoken. ‘Goed, ze heeft dan wel vijf kinderen, dus da’s heel keurig katholiek. Maar verder? Afgelopen donderdagmiddag twitterde ze ‘Er wordt op mij gelet’. Dat had ze wel scherp gezien. Maar de hamvraag is natuurlijk wie er op haar vijf koters let, terwijl mevrouw stad en land afreist om de belangen van Purmerend en de gristen-democratie aan de man te brengen? Weet jij het?’

Nou is mijn broer best wel een vooruitstrevende CDA’er. Daar verkijken de mensen zich nog weleens op. Dus het zaad van mijn betoog landde jammerlijk op het asfalt (Lucas 8, 5-12).

‘Ik zie nog wel wie het wordt,’ schokschouderde onze Piet stug. En hij begon stilletjes de knopen van zijn overhemd te tellen: ‘Mona… Buma… Mona… Buma…’