Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Waarnemer van beroep  |

31 maart 2012

 

 

Ik luister naar het Radio 1-journaal: ‘Noord-Soedan bombardeert dorpen in Zuid-Soedan. En het Zuidelijke leger is het Noorden binnengetrokken. De troepen staan al voor de poorten van een belangrijke oliestad. Inmiddels hebben 60.000 mensen die stad ontvlucht. Waarnemers vrezen dat het daar wel eens op een nieuwe oorlog zou kunnen uitdraaien.’ Pardon? Het is natuurlijk nog vroeg, ik zit net aan mijn eerste kopje espresso. Maar volgens mij is het daar al oorlog.

Zo kan ik ook waarnemer zijn: Drimmelen schrapt alle kostenposten die niet direct nodig zijn om de bevolking (krap!) in leven te houden. Nou moet die fraaie klok het weer ontgelden. Waarnemers vrezen dat het straks nog op bezuinigingen uitdraait.

En ook in Oosterhout hebben de waarnemers hun handjes vol. In De Bussel kunnen liefhebbers vanaf dit weekeinde kaartjes kopen om begin juni optredens van Miss Montreal en De Dijk bij te wonen in het Slotpark. Er komt ook een gratis app om de programmering in te kijken. Waarnemers houden het erop dat er rond die tijd mogelijk een muziekfeest gehouden wordt in het park. Leunend op hun immense voorspellende gaven, hebben zij het alvast maar “Parkfeest” gedoopt.

Leuk beroep, waarnemer.

Door die klok daar in Drimmelen moest ik trouwens nog aan iets anders denken. U zou het misschien niet meteen zeggen, maar ik ben nogal een enthousiaste anglofiel. Als het even kan, steek ik de Noordzee over. Je hebt daar aan de overkant twee landen: Londen en Engeland. Londen is het swingende, trendy, modebewuste, multiculturele centrum van de beschaafde wereld. Daar ga je naar toe voor toonaangevende concerten en musea, en voor de beste restaurants en de mooiste boekwinkels op aarde.

In Engeland daartentegen regeert de wansmaak. Denk aan de fraaie lantaarntjes aan de boulevard van Brighton, die door de plaatselijke welstandscommissie omwikkeld zijn met een snoer van lelijke gekleurde lampjes. Dat soort dingen.

Toen ik in de hete zomer van 1976 voor het eerst voet aan wal zette in Old Albion, leek het mij verstandig om niet meteen door te reizen, maar eerst eens een pint te gaan drinken in het oude centrum van Dover. Dat centrum is weliswaar erg klein, maar wel fraai en authentiek. En daar werd ik voor het eerst in het gezicht geslagen door die verfijnde smaak van de Engelsman: aan een prachtige laat-middeleeuwse gevel hing een klok. Type lelijke elektrische stationsklok. Een volstrekt misplaatst uurwerk. Een klok die als twee druppels water leek op dat ding waar in Drimmelen nu van alles over te doen is.

Alleen daarom al moet die klok blijven. Zodat ik voor mijn portie slechte smaak niet meer naar Engeland hoef, maar meteen kan doorvliegen naar Londen.