Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Draaien, altijd maar draaien  |

24 maart 2012

 

 

Toen mijn zoon nog een zoontje was, waren rotondes een vaste bron van vermaak. Iedere keer als ik zo’n plein drie, vier keer achter elkaar rondde, kraaide het ventje het uit van plezier. Wat was het leven nog eenvoudig toen.

Dat het allemaal nóg eenvoudiger kan, bewees de Eindhovense ontwerper John Körmeling. Die bouwde een paar jaar terug een huis op de Tilburgse Hasseltrotonde. Het is een behoorlijk lelijk huis. Het geniale zit ‘m erin dat het bouwwerk zelf zijn rondjes draait. Zodat luie vaders met hun zoontjes gewoon in de berm kunnen gaan liggen, in plaats van met de auto rond te jakkeren. Dat huis dat draait wel.

Dit bracht het Oosterhoutse koopmanscollege op een idee. Want die hebben ook best een hoop rotondes. Die dingen zijn nou eenmaal erg in de mode. Klein minpuntje: ze vergen onderhoud. En onderhoud kost geld. En vooral bij die grote loze ruimte in het midden vond het college dat toch wel een beetje zondegeld.

Dit schreeuwde om een briljant idee. Een creatief idee. Maar toch vooral een winstgevend idee. Natuurlijk, je kunt net als in Tilburg op zo’n rotonde een idioot kunstwerk wegzetten. Maar da’s toch eigenlijk meer iets voor de grote stad. Kost bovendien een bom duiten. Nee, met een portie gezond boerenverstand kom je al gauw tot een betere oplossing: je biedt je rotondes aan ter adoptie. En iedereen die zo’n plein liefdevol opneemt, mag meteen de binnencirkel gaan onderhouden – in ruil voor gratis reclame. Dat dan weer wel.

Het koopmanscollege leunde tevreden achterover. Zo hadden ze toch maar weer mooi een flinke zak gemeenschapsgeld bespaard. Het gewone volk kon trots zijn. En wethouder Marian Janse droomde al van een volledig gesponsord overheidsapparaat. In de krant gooide ze van de week de kiosk in het Slotpark alvast maar in de aanbieding.

Wat Marian blijkbaar nog niet weet, is dat er helemaal niet zoiets als gratis reclame bestaat. Die adoptieouders berekenen de kosten uiteraard gewoon door aan de klant. Ze zijn Gekke Henkie niet! En dus staat de brave Oosterhouter straks bij het tuincentrum of bij de hamburgergigant gewoon zijn eigen rotonde af te rekenen. Terwijl Marian Janse hem nog zo had voorgespiegeld dat hij deze keer nou eens niet voor de kosten hoefde op te draaien.

Ik vraag me trouwens toch al af hoe effectief die reclame is. Een beetje automobilist let immers op de weg en niet op die advertenties. Of het zou het bordje van autobedrijf ‘De vrolijke deuk’ moeten zijn. Daar staat in nogal kleine lettertjes: ‘Als u dit leest, ben u op uw voorganger gebotst. Geeft niks, wij zijn iedere dag open.’ Voor vaders met zoontjes een heerlijke attractie, lijkt me.