Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

De groeibriljant van Brabant 2  |

10 maart 2012

 

 

Oud-minister Donner heeft nog nooit een starterswoning van binnen gezien. Die is jaren geleden gewoon begonnen in een alleraardigst patriciërshuis in een nette buurt in Den Haag. Hoe ik dat weet? Uit een boek. Lees er het eerste deel van De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch maar op na. Die familie Quist uit dat boek bestaat echt. Alleen heten ze in de echte wereld Donner. De rebelse Onno Quist is een papieren versie van schaakgrootmeester Jan-Hein Donner, die weer de oom is van de onlangs tot onderkoning gepromoveerde Piet-Hein. Zodoende.

Het siert Donner dan ook des te meer dat hij in een briefje heeft meegedacht met Ad Haagh uit Rijen. Die heeft in 2003 de ‘meegroeiwoning’ bedacht. Nou ken ik Ad nog van toen hij een tamelijk schriel Adje was, dus ik snap hoe hij op het idee gekomen is. Het principe is simpel: je regelt een bouwvergunning voor een knappe villa en je bouwt een schuurtje. De rest komt later wel. Een briljant idee. En zoals dat met briljante ideeën gaat, is het een kwestie van tijd voordat de wereldfaam uitbreekt. Ad’s meegroeiwoning is inmiddels doorgedrongen tot het regeerakkoord.

‘Het staat pas op de laatste pagina hoor,’ perst de bedenker er met moeite nog wat valse bescheidenheid uit. Maar dat is niet terecht. Er is immers geen prominentere plaats dan de laatste pagina. Da’s de eerste plek waar iedereen kijkt die wil weten hoe het afloopt. Knap werk derhalve, Ad!

Het idee opent ook tal van nieuwe perspectieven. En niet alleen voor beginners op de woonmarkt, zoals volgende generaties Donnertjes. Wat bijvoorbeeld te denken van die Oosterhoutse Jubilee Kerk, een religieus genootschap waarvan de naam mij altijd aan een Londense metrolijn doet denken. Toeval? Ik weet het niet: mensen voor wie de Beatles nog steeds heilig zijn, maken van de Jubilee Line gebruik voor hun pelgrimage naar Abbey Road. Er zijn dus raakvlakken.

Jubilee (de kerk, niet de lijn) is ooit begonnen met vijf devote Jezuszoekers. Twee jaar terug waren het er al veertig. En tegenwoordig komen er ieder weekeinde wel 150 gelovigen op af. Je zou kunnen zeggen dat de groei er lekker in zit. En daar komt bij dat ze ook nog eens op zoek zijn naar een nieuw godshuis. Alle reden, lijkt me, om eens over zo’n meegroeiwoning na te denken. Ad Haagh hebben daar niet eens bij nodig. ‘God zal ons voorzien van een nieuw pand,’ meent een der gelovigen vol vertrouwen. Ach, het is weer eens een heel nieuwe invulling van het begrip ‘voorzienigheid’. Met de kerkelijke kwartaallunch zit het dan vast ook wel goed. Jaren geleden begonnen met vijf broden en twee vissen, nietwaar?