Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Het houdt niet op  |

25 februari 2012

 

 

Vraagje: waarom heeft u afgelopen week eigenlijk carnaval gevierd?

De gezellige vrouw, die op Aswoensdag nog steeds glazig uit haar ogen kijkt, schudt het moede hoofd. Tegen zoveel domheid is zij niet opgewassen. Waarom zij carnaval gevierd heeft? Dat weet toch iedereen. Voor de leut, natuurlijk!

Maar zo makkelijk komt ze niet van me af. Want ik wil even checken of zij de oorsprong van het feest nog wel kent. Ze zucht. Denkt na. Haalt diep adem. En laat een boer waarin sporen van vier dagen vol bier, wijn, hamburgers en shoarma terug te vinden zijn. Waarna ze meisjesachtig begint te giechelen.

Ik wend mijn hoofd af. Uit puur lijfsbehoud. En richt mij tot twee andere bezoekers van ’t Hart van Dorst. Die het ook allemaal niet meer zo precies weten. Carnaval heeft iets met Nederlandse muziek te maken, vermoedt er eentje. Waarop de ander iets begint te lallen, waarin ik nog vaag ‘een paard in de gang’ herken.

Een beetje ongerust raadpleeg ik de navigatie op mijn iPhone. Ja, ik ben toch echt in Dorst (Nederland). Ook al spreek ik de taal blijkbaar niet meer. En juist als ik bedremmeld, en een tikje verlegen, naar de uitgang begin te schuifelen, komt er eentje achter me aan gehold en pakt me bij mijn jasje. ‘Mijnheer, mijnheer, ik weet het!’ roept ze. Ik draai me om en kijk in het blozende gelaat van een niet meer zo frisse dertiger. Ook zij laat een boertje. ’s Lands wijs, ’s lands eer, nietwaar. Ze richt zich op in haar volle lengte en roept glimmend van trots: ‘Met carnaval vieren wij het einde van de vasten!’

En hoewel haar rijkelijk van love handles voorziene taille niet echt in de richting van enige vorm van vasten wijst, moet ik toegeven dat het zo gek nog niet klinkt.

Het einde van de vasten, natuurlijk! Nadat ze zich eerst met de kerst een complete adervervetting had gegeten, nam ze zich met oud en nieuw voor om in het nieuwe jaar maar eens wat soberder te gaan leven. En omdat zij tot half januari nog teerde op de vetopslag van de feestdagen, ging dat in het begin nog best voorspoedig ook. Maar na een week of drie begon het toch wel te kriebelen. Reden om zich voor één keertje op een zak chips te trakteren. Want dat had ze wel verdiend. Je mag jezelf af en toe best wel eens belonen. Toch? Drie dagen later deed ze dat daarom nog een keer. En nog een keer. En nog.

Zuchtend en kreunend sleepte ze zich met chips en rosé door de vasten heen. Totdat het carnaval werd. Het einde van de vasten. Joepie! Vanaf nu was het uit met die flauwekul. Eerst lekker vier dagen feestvieren, dan kon daarna het gewone leven weer beginnen. Met op Aswoensdag haring en bier in ’t Hart van Dorst.