Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

De Socialistenmars  |

11 februari 2012

 

 

Ik heb heel vroeger nogal wat socialisten van tamelijk dichtbij gekend en dat was niet altijd een pretje.  Want alle goeie bedoelingen ten spijt, het waren over het algemeen wel ontzettende regelneven. Elk kreukje aan de rafelranden van de heilstaat moest meteen gladgestreken worden. Liefst met een veel te hete strijkbout. En dat kan best vermoeiend zijn.

Sterker, een beetje ongelijkheid is juist heel romantisch. Er is tenslotte niets zo leuk als ergens níet bijhoren. Terwijl de socialistische voormannen van weleer natuurlijk juist heel erg van de massa waren. Wapperende vaandels op 1 mei. Dansende deernen rond de meiboom. Harde acties in de haven. Dat soort dingen.

Maar één ding nam mij toch wel heel erg voor hen in. Die liedjes. Dan stond daar zo’n compleet achterafzaaltje van café Jansen ‘De Internationale’ te blèren. Niemand die echt kon zingen, maar dat gaf niets. Het ging om het idee. Een toevallige passant zou gemeend hebben dat dat rooie volk allemaal verschillende liedjes door elkaar zong. Ieder zijn eigen Internationale. Maar dat was maar schijn. Want toen ik er op zo’n feestje in het wijkcentrum ooit een gezellige wals van probeerde te maken, was het dorpshuis te klein. Voormalige gestaalde kaders die volgens mij al jaren stokdoof waren, konden hun lijflied nog verdomd goed van de Koekoekswals onderscheiden.

Het lied dat mij het meest aansprak, begon met de belofte: ‘Op socialisten, sluit De Rijen’. Ik woonde destijds in dat dorp, dus dat leek me wel een aardige stunt. Joop den Uyl en Jaap Burger die bij ons gezamenlijk De Rijen kwamen sluiten. Daar moest ik bij zijn!

Nou waren socialisten in die tijd tamelijk dun gezaaid bij ons in het dorp. Als je lid werd, kreeg daarom per omgaande twee lokale socialen over de vloer met de vraag of je misschien meteen even de nieuwe wethouder wilde worden. Want zelf hadden ze het nogal druk met andere dingen.

Ik begreep toen, dat er van dat sluiten van De Rijen voorlopig geen sprake kon zijn. Druk, druk, druk, nietwaar.

In die hele Socialistenmars werd trouwens mijn dorp niet genoemd, leerde ik al snel. Het ging erom dat je als rode familie geacht werd voortdurend lekker dicht tegen elkaar aan te schurken. Heeft u weleens tegen een oude socialist aangeschurkt? Ik kan het u aanbevelen. Want daarna valt al het andere in het leven ineens reuze mee.

Ik ben intussen mijn aanschurktrauma aardig te boven gekomen. Ik vraag me alleen nog wel af hoe dicht Abdul Hajjami en Melten Cömertpay tegen Dick Bisschop en Carla Bode hebben moeten aanschurken, voordat zíj snakkend naar adem op de klanken van de Socialistenmars de fractie uit marcheerden. Misschien niet eens zo heel dicht.