Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Geen bereik  |

7 januari 2012

 

 

Op een hoogte van dik 500 kilometer draait André Kuipers zijn rondjes. Al zijn jeugdig enthousiasme ten spijt, begint hem dat na een paar weken al knap te vervelen. En hij moet nog een half jaar!

André kijkt eens om zich heen. Prachtig, al die hi-tech. Maar het is wel iedere minuut van ieder uur precies dezelfde hi-tech. Dezelfde knopjes, lichtjes en schakelaartjes. André heeft ze al tientallen keren bekeken, betast en geteld. Het zijn er 734, de grote aan/uitschakelaar niet meegerekend. Want daar moet hij met zijn tengels van afblijven is hem tijdens de training elke dag opnieuw ingeprent.

André zucht. Anderhalve meter verderop zit Oleg Kononenko wat cijfertjes in te tikken. En André krijgt ineens ontzettend veel zin om de Rus eens stevig in zijn nek te tuffen. Hij moet aan een verhaal van Ernest Claes denken waarin een schooljongen zich ook zo zat te vervelen. En die tufte toen een klasgenootje achter zijn oren. Flats! Die jongen riep ‘Ha!’ De meester schrok wakker, overzag de situatie en bulderde: ‘Van Ham, naar huis, vulderik!’

Kijk, en dat zou André nou ook wel willen. Alleen is er hier geen meester om hem weg te sturen. En bovendien zit de deur op slot. Hij kijkt daarom nog maar eens uit het raampje. Voor de twaalfde keer de afgelopen tien minuten. In de verte draait de aarde haar rondjes. Beneden komt juist Dongen voorbij.

Maar wat is dat? Ziet hij dat goed? Wat is daar aan de hand? Daar wordt gelachen! Of nee, gegrijnsd liever. En niet zomaar door een enkele dolende geest, maar massaal. Duizenden Dongenaren staan met een brede grijns op hun gezicht de ruimte in te koekeloeren. Mannen, vrouwen en kinderen. Grijnzen van oor tot oor. De tanden bloot. Bejaarden tonen hem hun klapperende kunstgebit. Maar niemand die iets zegt en niemand die beweegt. Heel Dongen staat doodstil de ruimte in te grijzen.

In de dorpen eromheen gaat het leven intussen gewoon door. Het is dus iets plaatselijks, stelt André vast. Maar wat?

‘Oleg, come and see!’ roept hij. En hij wijst de Rus op Dongen.

‘People crazy,’ stelt de kosmonaut schouderophalend vast en keert weer terug naar zijn cijfertjes. Hij heeft in zijn leven wel gekkere dingen meegemaakt. Rus nietwaar.

André kijkt intussen nog eens naar Rijen, naar Oosterhout en naar Raamsdonksveer. Zo op het oog niks aan het handje. In al die plaatsen gaat het in 2012 blijkbaar zo gek nog niet. Alleen Dongen grijnst verstijfd door.

André pakt zijn mobieltje om 112 te bellen. Daar beneden dreigt immers een compleet dorp levensgevaarlijk gek te worden. Hulpdiensten uit het hele land moeten aanrukken. Ambulances. Traumahelikopters. Het Leger des Heils met chocolademelk. Om te redden wat er te redden valt.

Hij kijkt naar het schermpje van zijn gsm. En zijn hart maakt een lelijke misslag. T-Mobile heeft hier geen bereik.