Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Huiselijk geweld  |

10 december 2011

 

 

Jongens waren ze – maar aardige jongens. Al zeiden ze het zelf. Mannen met idealen ook. Niet van dat wereldverbeterige, maar gewoon. Ze zouden de wereld veroveren met hun muziek. Of met de literatuur. Of met mooie schilderijen. Eentje wilde er de politiek in. De eerste president van Europa worden of zoiets.

Nee, in 1975 lag er nog een mooie toekomst voor hen in het verschiet. Een duidelijke toekomst ook. Ze hadden het er per slot van rekening vaak genoeg over gehad, onder een biertje in De Beurs. Karel schilderde toen al een beetje. En kon daar uren over vertellen. Nou ja, vertellen, noem het slap ouwehoeren. Over hoe hij Andy Warhol maar een geldbeluste amateur vond. En Barnett Newman een prutser. Nee, dan moest je eens bij hem komen kijken. De prachtigste werken had hij gemaakt. Maar als iemand vroeg waar die dan hingen zei hij altijd: ‘In mijn hoofd’. In feite waren ze al klaar, hij hoefde ze alleen nog maar even te schilderen.

Dirk was de schrijver van het stel. Vooral gedichten en korte verhalen. Want romans waren uit de tijd, had hij besloten. Bovendien ging er volgens hem nog best een hoop werk zitten in zo’n roman. En werken kon altijd nog.

Jaap was meer het zwijgzame type. Als je op zijn kamer kwam, zat hij steevast op zijn oude gitaar te tokkelen. Dat ding was nog van zijn oom geweest, een broer van zijn moeder. Maar praten deed Jaap niet zoveel. In de Beurs dronk hij zijn biertjes in stilte en zei alleen maar iets als iemand er rechtstreeks om vroeg. ‘Wat wil jij worden, Jaap?’ ‘Beroemder dan de Beatles,’ kwam dan onveranderlijk het antwoord. ‘Vanwege de meisjes zeker?’ Maar voordat Jaap daar iets op kon zeggen, riep Dirk al uitbundig: ‘Nee hoor, meisjes vallen op dichters, niet op gitaristen!’

Hans was de meest uitgesprokene van het stel. Maar die ging dan ook de politiek in. Hij was waarschijnlijk de enige Nederlandse socialist die iets van Marx had gelezen. Lang niet alles natuurlijk, maar wel een beetje. Nee, Hans werd nog een hele grote. De eerste president van een verenigd socialistisch Europa. En dat bracht hij met zoveel overtuiging, dat de anderen er nog in gingen geloven ook.

Maar soms lopen de dingen wat anders. Het is nu 2011 en Karel, Dirk, Jaap en Hans wonen nog steeds in Oosterhout. In een nette buurt. Bij De Beurs komen ze al lang niet meer; aan het eind van de week ploffen ze op de bank en dan vallen ze in slaap. Alleen Jaap speelt soms nog op zijn gitaar, zo eens in de zes weken een kwartiertje.

Op zaterdag staan ze langs het voetbalveld bij de F’jes. En dan schelden ze wat op de scheidsrechter. En verder? Verder sukkelen ze door Oosterhout en door het leven, somber en teleurgesteld.

En van de week kopte de krant dat het aantal gevallen van huiselijk geweld in Oosterhout schrikbarend stijgt. Tja.