Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Oud Dongen (en de poëzie)  |

12 november 2011

 

 

Ik ken oud Dongen als geen ander. Ik wist alleen niet dat het ook echt ‘Oud Dongen’ heette. In mijn kweekschooljaren kwam ik er zowat iedere dag. Niet alleen omdat dat eerbiedwaardige instituut zich aan de Gerardus Majellastraat bevond (en dus in Oud Dongen, weet ik nu), maar ook omdat voorname pleisterplaatsen als Wilhelmina en Aurora zich in het gebied bevonden. Die cafés waren zo mogelijk nog belangrijker dan de kweekschool, omdat zij het studentenbestaan draaglijk hielden. Want ja, bij een studentenleven dacht je toch in de eerste plaats aan Amsterdam, Utrecht, Leiden. Desnoods aan Nijmegen. En met heel veel goeie wil aan Tilburg. Maar nooit aan Dongen.

Daarom moesten wij, alle goede bedoelingen van de erudiete Dongense broeders ten spijt, toch echt tweemaal daags ‘op café’. Noem het therapie.

Als het weer het toeliet, was er trouwens nog een andere Oud-Dongense wijkplaats: de Kanaaldijk Noord. Daar laafden wij ons, bij gebrek aan boeiende colleges, aan de filosofie en aan de poëzie. Ik zou dus kunnen volhouden dat ik mijn latere leven met de letteren in feite aan Oud Dongen te danken heb.

Intussen zijn de tijden veranderd. Dongen herbergt geen studenten meer en aan de Kanaaldijk Noord kijken spijbelende leerlingen niet langer uit over het kabbelende water en het weidse groen aan de overkant. Waarmee de toekomst voor de poëzie ook uiterst wankel is geworden.

Ach, het is ook al meer dan dertig jaar geleden dat ik daar lag.

Tegenwoordig is Oud Dongen een typische geen-probleemwijk. Dat vertelde wijkvoorzitter Jan Theeuwes van de week tenminste tegen wethouder Marina Starmans en dat was natuurlijk niet zo’n handige zet. De nieuwe wethouder (nou ja, ze zit er intussen een half jaar. Hoe lang blijft iemand nieuw?) is van de VVD en zag het visioen al voor zich: als antwoord op die eeuwig zeurende en klagende socialisten met hun Vogelaarwijken, had ze hier toch maar mooi een echte Starmanswijk te pakken. Goed, Oud Dongen is misschien geen Bloemendaal, maar toch. ‘Wij wonen in de mooiste buurt van Dongen. De groenste buurt met de ruimste percelen,’ hield de trotse voorzitter haar voor.

Of er dan echt niets te klagen was, drong de wethouder voor de vorm aan.

Tja, er waren natuurlijk wel die drugsdealende hangjongeren. Wég Starmanswijk. Maar gelukkig herpakte de wethouder zich rap. ‘Hangen moet kunnen,’ stelde zij manmoedig. ‘Dat hebben we toch allemaal gedaan.’

Waar zij natuurlijk gelijk in heeft. Al vind ik het nog niet zo makkelijk om me een jeugdige Marina Starmans voor te stellen, die met een romantische dichtbundel aan het kanaal ligt.