Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Het radiopuberjournaal  |

29 oktober 2011

 

 

Als ik naar mijn werk fiets moet ik door een fraai stukje bos. En dan kom je die beesten onvermijdelijk tegen. Vossen (op weg naar snode streken), egels (vooral de platgereden exemplaren), wilde runderen (ooit vanuit Schotland tam op de hei gezet) en soms een edelhert. Nou richt mijn dierenliefde zich weliswaar eerst en vooral op de gastronomische fase van het beestenbestaan, maar toch zou ik wel eens willen weten of de fauna die ik dagelijks ontmoet slechts het topje van de ijsberg is. Want bij dat hert kan ik me nog wel een klein gezinnetje voorstellen. Een eindje verderop past ma hert ongetwijfeld op de kleintjes. Maar hoe zit dat met de rest?

Wordt het niet eens tijd dat wij onze veestapel in kaart brengen? Opdat wij precies weten hoeveel herten, Schotse hooglanders, verdwaalde duinkonijnen, platte egels en wilde paarden onze bossen bevolken? Lijkt me geen overbodige luxe. Meten is weten, nietwaar?

Nou kun je zon telling op allerlei manier aanpakken. Je kunt in schutkleuren de Duiventoren of de Chaamse bossen in trekken. En dan tellen maar! Dat gaat geheid mis, omdat Momfert de Mol en Lowieke de Vos niet op n plaats blijven en zich nogal makkelijk twee keer laten tellen. Daar staat tegenover dat de tellers er meestal een hoop lol aan beleven en wie maalt er dan om het resultaat!

Een andere mogelijkheid is dat je de beesten vanuit de lucht telt. Helikoptertje pikken op de vliegbasis en lekker een uurtje over de boomkruinen scheren. Geeft ook een hoop amusement, maar er kunnen maar hooguit twee tellers mee. Niet echt goed voor het groepsgevoel dus. Bovendien mis je op die manier de kleine rondscharrelaars. Ach, eigenlijk heeft iedere manier wel zijn voor- en nadelen.

Maar hoe belabberd je de zaak ook organiseert, n ding mag je nooit vergeten: stuur een uitnodiging naar Marc-Robin Visscher van het Radio-1 Journaal. Van de week deed hij verslag van een rundertelling in de Oostvaardersplassen. Een kleine fragmentje uit zijn radioverslag:

Hij: We vragen het even aan de mevrouw de boswachter.

Zij: Ik ben geen boswachter hoor.

Hij (is meteen een misstand op het spoor): Maar u draagt wel een groene jas. Hoe kmt u daar dan aan?

Zij: Ik help de boswachter.

Hij: Goh, wat wt u dan veel. Voor een hulpje. En mag ik dan straks ook zon jas? Hilversum, horen jullie dat, ik wil ook zon jas!

Dat hij met een paar rake opmerkingen die hele dierentelling en haar nijvere beoefenaren belachelijk maakt, is niet aardig, maar vooruit. Maar dat hij niet snapt dat zon verslag een belediging is voor iedereen die s morgens vroeg de radio aanzet om het echte nieuws te horen, getuigt van een zorgelijke ontwikkeling in de radiojournalistiek.