Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Operatie Kettingzaag  |

8 oktober 2011

 

Van de week kwam hij weer een paar keer langs. Maar ik blijf het een naam van niks vinden. Operatie Stofkam. Het bezuinigingsprogramma van Oosterhout. Het doet allemaal een beetje denken aan de laatste pluisjes die door de kapper nog even weggeborsteld worden. Ik snap dat de Oosterhoutse gehandicapten er zich dan ook geen moment zorgen over hebben gemaakt.

Als iets Operatie Stofkam heet, dan ben je als dove sporter of anderszins subsidiabel ‘ mens met mogelijkheden’ op voorhand zelfs al een beetje blij. Kom je eindelijk van dat hinderlijke gekriebel af. Al jaren last van dat ene vreselijke plekje midden op je rug waar je niet goed bij kan. En dan komt eindelijk de stofkam. Ze hadden die hele bezuinigingstoestand net zo goed Operatie Nagelschaartje kunnen noemen. Of Operatie Pincet. Allemaal hartstikke handige apparaatjes voor het fijnere werk. Dingen waar je als gemiddelde gehandicapte zelf niet zo een, twee, drie aan toekomt. Maar goed dat er de gemeente Oosterhout is met zijn Operatie Stofkam.

Wisten zij veel dat die naam een eufemisme was, een zalvende uitdrukking om alle ondraaglijk lijden een beetje binnen de kaders van het gesubsidieerde amusement te houden. Met wethouder Jan Peters als de John de Mol van het bezuinigingsfeest.

Ze hádden het natuurlijk kunnen weten. Gehandicapten zijn niet voor niets de grootmeesters op het eufemistisch schaakbord van de Nederlandse taal. Invaliden. Zo heetten ze in mijn jeugd nog. Bleek een beetje onaangename term te zijn (alsof de waarheid niet altijd onaangenaam is). Moest dus ‘mindervalide’ worden en, nog weer later, ‘gehandicapte’. Maar zoals dat gaat met eufemismen, op een gegeven moment weet iedereen dat zo’n gehandicapte gewoon een invalide is. En dan is het dus weer tijd voor een nieuwe stempel. ‘Mensen met mogelijkheden’ of ‘mensen met kansen’ moet je tegenwoordig geloof ik zeggen. Maar toen ik een tijdje geleden een blinde kennis van me allervriendelijkst ‘kijker met kansen’ noemde, viel dat toch ook niet helemaal goed. Het let soms erg nauw.

Maar goed, de dove sporters, de Zonnebloem, het Gehandicaptenplatform, Oosterhout Blues en andere patiëntenorganisaties keken afgelopen week aardig op hun neus toen de gemeentelijke stofkam hun hele subsidie bleek weg te ontharen. Die stofkam was gewoon niets anders dan een ordinaire kettingzaag. Over eufemismen gesproken!

Intussen gaan de gemeentelijke lasten voor gezonde burgers wel lekker omlaag: ozb (-44), rioolheffing (-45), afvalstoffenheffing (-25). Da’s alles bij elkaar 114 euro voordeel. Als je een beetje leuk woont tenminste. Want blijkbaar gebruiken de Oosterhoutse taaldokters tegenwoordig ‘algemeen belang’ als eufemisme voor ‘eigenbelang’ en ‘solidariteit’ voor ‘ga jij even lekker in je eigen rolstoel de blues spelen’.

Ja, die Nederlandsche taal, het blijft een wonderlijk geval.