Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

Met angst en beven  |

24 september 2011

 

Van buitenaf gezien ligt het gemeentehuis van Werkendam er best wel vredig bij. Lekker aan het water, rustiek bruggetje, beetje moderne architectuur wel, maar dat went. Een rusthuis voor de bemiddelde burger lijkt het. En de verdeling in vijf units onderstreept dit alleraardigste vooroordeel nog eens. Maar schijn bedriegt.

Want daarbinnen regeert de angst. Trof je hier vroeger nog wel eens een ambtenaar aan die doodgemoedereerd een vrolijk deuntje fluitend door de gangen kuierde, tegenwoordig wordt er slechts geslopen. Iedereen doet vreselijk zijn best om zo onopvallend mogelijk van zijn bureau naar de wc te kruipen en weer terug. Niet dat het veel helpt, want je ruikt het angstzweet al van drie deuren ver. Nee, in het gemeentehuis van Werkendam is de ambtenaar zijn leven niet langer zeker. De enigen die hier nu nog ongegeneerd door het gebouw durven wandelen (handen in de zakken, kin omhoog) zijn de bezoekers. Dat zijn onwetenden. Outsiders. Want als een echte ambtenaar zich onbeschut op de gang waagt dan is hij óf dom, óf al ontslagen. Of hij heeft een ontzettend dure rechtsbijstandsverzekering. Dat hij maar met zijn vingers hoeft te knippen en Bram Moszkowicz staat naast hem. Alle anderen kijken wel uit.

Hoe dat zo gekomen is, weet niemand meer precies. Iets met Jan Potters, hoor je soms fluisteren. Maar die is al een hele poos geschorst en wordt volgende week ontslagen. Welk probleem daarmee is opgelost, kan ook niemand je precies vertellen. Waarschijnlijk geen enkel, want de angst woekert dapper voort. De naam van gemeentesecretaris Erwin Koenen valt. Die intimideert en ontslaat en belastert en intrigeert dat het een lieve lust is. Zegt men. Maar zijn foto op de gemeentelijke webzijde spreekt dit weer krachtig tegen. Die toont een timide, beetje verlegen man die naast de stoere wethouder Wim de Jong bijna achterover van de foto afkukelt.

Wim de Jong zelf houdt er trouwens zo zijn eigen probleemoplossende methodes op na. Die heeft van de week gezegd dat er van onrust ‘absoluut geen sprake’ is. Waarmee voor hem de kous af is. Ik weet niet of het zo werkt.

En ook de Gemeenteraad deed de afgelopen dagen een duit in het zakje. Want die hebben van de week allemaal een mail gehad van de ‘collega’s van Jan’. Anoniem, want die collega’s zijn inmiddels zo bang dat ze niet eens meer bang durven zijn. Neem van mij aan dat dat héél bang is.

De Raadsleden hebben het er intussen maar moeilijk mee. De meesten vinden dat ze helemaal niks met die ambtenaren te maken hebben. Goed, ze lopen ze dagelijks tegen het lijf, laten zich informeren, drinken een borrel met ze, bespreken door ambtenaren geschreven stukken, maar verder, nee. Als het lastig wordt, hebben ze er níks mee te maken. Dan regeert alleen nog maar de angst. Voor de volgende verkiezingen.