Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


 

De blik op oneindig  |

17 september 2011

 

Ik heb ooit een jongen gekend die zijn hele leven al vrij vroeg op de rails had. In zijn hoofd althans. Na zijn diploma zou hij gaan werken, om vijf jaar later stilletjes door te schuiven naar een behoorlijke managementfunctie. Zodra hij daar zijn draai in gevonden had, ging hij zich een vrouw aanmeten, met wie hij kort vóór zijn dertigste wilde trouwen. Uit het huwelijk zouden vervolgens drie nakomelingen ontspruiten. Met wie het ongetwijfeld ook allemaal heel goed ging aflopen.

Het begon ermee dat hij zijn diploma niet haalde.

Sindsdien sta ik een beetje halfslachtig tegenover toekomstplannen, al helemaal als er een visie aan ten grondslag ligt. Daarom heb ik van de week eens gebeld met Harco Haringman, commies der derde klasse bij de gemeente Dongen. Harco is de grote denker achter de Toekomstvisie waar de gemeenteraad zich donderdag over boog.

‘Harco, kerel, hoe ben je toch tot dat visionaire stuk gekomen?’ val ik meteen maar met de deur in huis.

‘Ach, visie, visie,’ relativeert Harco meteen. ‘Het zijn zo maar wat ideetjes die bij mij opkwamen, en die het college vanzelfsprekend heeft overgenomen.’

‘Vanzelfsprekend,’ hanteer ik vaardig de strooppot. ‘Maar ik zie dat er nogal wat bezuinigd gaat worden.’

‘Drie miljoen,’ beaamt Harco. ‘En daar ben ik best trots op. Want je moet niet onderschatten hoe moeilijk dat is, bezuinigen. Het moet natuurlijk toch ook wel een béétje verantwoord gebeuren.’ Met wel erg veel nadruk op ‘een béétje’.

‘Zeven ton wmo, zeven ton subsidies, negen ton ambtenaren,’ vat ik kort samen. En ik hoor Harco gewoon door de telefoon heen glunderen. Deze jongen heeft zijn zaakjes voor elkaar.

‘Blijft alleen de vraag: Hoe?’

Hij snapt het niet. ‘Hoe? Hoezo hoe? Gewoon bezuinigen. Minder geld en zo.’

‘Beste Harco, ik bedoel natuurlijk wát je dan precies gaat schrappen in die wmo en bij die verenigingen en die ambtenaren?’

‘Geld,’ luidt het kordate antwoord. En hij laat het klinken alsof ik een ontzettend domme vraag heb gesteld. ‘Die tonnen zijn gewoon geld. Dat geven we minder uit. Bezuinigen dus.’

‘En wat vond het college daarvan?’

‘Die hebben het nagerekend en gezien dat het klopt. Alle bezuinigingen bij elkaar kwamen mooi op drie miljoen uit. Maar dat had ik ze natuurlijk ook zo wel kunnen vertellen. Daar hoefden ze niet voor te gaan zitten hoofdrekenen.’

‘Maar ze wilden bijvoorbeeld niet weten op welk deeltje van de wmo er beknibbeld ging worden?’ informeer ik.

Hij lacht schamper. ‘Beknibbeld? We hebben het wel over zeven ton, ja!’ En ik hoor hem achter zijn oor krabben. ‘Maar om op je vraag terug te komen: dat doet er helemaal niet toe. Het gaat om 700.000 eurootjes. Meer wil zo’n wethouder niet weten. En de gemeenteraad al helemaal niet! Die gaan pas piepen als er kiezers op de stoep staan.’

‘Maar dan is zo’n visie op de toekomst toch niet meer dan een lege blik?’

‘Ja,’ beaamt hij fier. ‘Maar wel een blik op oneindig.’