Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL FOTO'S 


Mooie Keetje uit Oosterhout,

'Het Noordbrabantsche meisje'

(Hildebrand: Camera Obscura)

afbeelding: Cubra


De papieren wereld  |

16 juli 2011

 

Zodra mensen iets gaan ‘managen’ gaat het mis. Dan verliezen ze op een of andere manier alle contact met de werkelijkheid. Vraag me niet hoe het komt, ik heb in mijn hele leven nog nooit iets gemanaged. Dat kunnen anderen ook veel beter. Zoals die ene keer, toen wij met een stuk of wat collega’s aan de bel trokken. Om duidelijk aanwijsbare redenen hadden wij een hoop extra werk gekregen, zonder dat er meer mankracht tegenover stond.

Maar de manager snapte ons probleem niet. Hij bleef maar hoofdschuddend in zijn papieren kijken en mompelde voortdurend dat het toch heus allemaal klopte. Wij waren volgens de boeken met precies genoeg mensen voor precies genoeg werk. Nou kan een goede manager gelukkig goed luisteren (Handboek De goede manager, hoofdstuk 1). Dus na drie kwartier bakkeleien was hij er dan toch wel van doordrongen dat de werkdruk de laatste tijd ‘wellicht wat opgelopen was’.

Juist, zeiden wij. En informeerden belangstellend wat hij daaraan dacht te doen. De man pakte zijn zakjapanner en zette het op een rekenen. Plussen en minnen vlogen over de tafel of het niks was. En het was ook niks. Want binnen drie minuten had hij de oplossing: als wij aan iedere klus acht procent minder tijd zouden besteden, dan paste het weer. In zijn papieren wereld althans. Ach, dat was natuurlijk ook de enige wereld die hij kende. Hij had ook kunnen besluiten dat elk uur voortaan 80 minuten zou bevatten. Dan had het sommetje ook geklopt.

Dat is allemaal alweer jaren geleden en die manager is al lang met een stevige bonus ergens ondergedoken, maar ik moest er van de week toch nog even aan denken. Dat komt door Mark van Oosterhout, die in zijn vrije tijd een aantal wethoudersportefeuilles in Drimmelen managet. Het ging over twee zwembaden in Terheijden en Made waar de gemeente geen geld meer voor over heeft (waar dan nog wel voor vraag ik me af, een zwembad is toch gewoon een voorziening?)

Die zwembaden moeten dus dicht, al is manager Van Oosterhout altijd bereid om nog even lekker creatief mee te denken. De oplossing: geen betaalde krachten meer, maar vrijwilligers. Deze verrukkelijke gedachte ontlokte de manager de gedenkwaardige uitspraak: ‘Dan maak je een echte klapper qua kosten!’ Hij kon zichzelf wel zoenen.

Het is ook geniaal. Dat niemand daar eerder aan gedacht heeft. Overal moeten gemeenten bezuinigen. Gedwongen ontslagen dreigen. Wat een verspilling van kennis en ervaring! Laat die mensen toch gewoon hun werk doen. Je moet ze alleen niet langer betalen, want dáár zit het probleem. Qua kosten.

Misschien kan Mark de Manager zelf het goede voorbeeld geven. Van die besparing kan dan alvast één zwembad open blijven. Qua kosten.