Het leven en de werken

jan-dejong.nl

THUIS  |  ESSAYS  |  500 WOORDEN  |  COLUMNS  |  RECENSIES LTM  | JAN DE JONG OP CUBRA.NL  |  FOTO'S 

 

 


500 woorden  |

 

Joe Speedboot (Tommy Wieringa)

 

Joe Speedboot was mijn vriend.

Of nee, zo begint een ander boek al geloof ik. Ik heb er ook zo veel gelezen. En denk maar niet dat dat is omdat ik in een of andere luxe positie verkeer. Want later we er niet te lang omheen draaien: ik ben zonder twijfel op afstand het meest sneue romanpersonage dat je ooit bent tegengekomen. Goed, ik heb eens een film gezien die Johnny got his gun heette, waarin de hoofdpersoon in coma uit de oorlog kwam en de dokters bij wijze van experiment zo ongeveer alles van hem afsneden waarvan ze dachten dat hij wel zonder kon. Probleem was alleen dat hij niet in coma lag en dus zonder dat iemand het merkte alles bewust meemaakte. Hij kon alleen maar met zijn ogen knipperen, maar dat zagen die artsen dan weer niet. Vreemd.

Nee, als je mij met Johnny vergelijkt, dan ben ik één brok geestelijke en lichamelijke vitaliteit, ook al werken er nog maar drie stukken van mijn misvormde lijf: mijn hoofd, mijn rechterarm en mijn lul, maar dat laatste zal pas tegen het eind van boek echt duidelijk worden. Dat wordt mijn persoonlijke triomf op de wereld, Joe Speedboot incluis.

Aan Joe heb ik trouwens wel een hoop te danken. Niet alleen omdat hij zo gek als een deur was, zodat ik voortdurend om hem moest lachen, maar vooral omdat hij me niet als een invalide beschouwde, zoals de rest. (Mijn vader dacht bijvoorbeeld dat ik door mijn dwarslaesie ook imbeciel was geworden of zoiets.) Nee, Joe wees mij op mijn mogelijkheden, in plaats van op mijn beperkingen. En daarvoor zal ik hem eeuwig dankbaar blijven.

Door Joe ben ik bijvoorbeeld gaan armworstelen. Wist je dat er een hele armworstelsubcultuur bestaat? Ik wist het ook niet. Maar Joe wel. Had ie ongetwijfeld van Tommy Wieringa. Samen met hem ben ik gaan trainen. En daarna hebben we half Europa afgereisd, tot in Polen toe. Armworstelwedstrijden worden niet in sjieke hotels of zelfs maar in sporthallen gehouden. Nee, je moet echt op zoek naar de plaatselijke gribus en dan iets veel ergers zoeken. Dan kom je een beetje in de buurt. Alleen kooigevechten worden op treuriger plekken gehouden. Maar goed, Joe wist die zaaltjes te vinden – en ik werd er kampioen. Het succes duurde alleen niet zo lang. Met mijn armspieren was niks mis, maar op een gegeven ogenblik brak mijn onderarm, zomaar, pats, als een broos takje. Nou, dat kon er nog wel bij. Had ik alleen mijn hoofd nog. En mijn lul, maar dat komt zo.

PJ ging ook altijd mee naar die wedstrijden. Heb ik je al over PJ verteld? Iedereen was verliefd op haar. Joe ook. Maar PJ regeerde soeverein over seksland. Ook Joe kon haar niet aan zich binden. Toen hij er achter kwam dat ze er zo haar eigen seksuele moraal op na hield, heeft hij nog een vliegtuigje met zo’n tekst er achter laten rondvliegen. Dat ze een hoer was of zoiets.

Ik was de enige met wie PJ een beetje relaxed omging. Ongevaarlijk hè. Ha, maar intussen!